MS’te İnterferon Beta Kullanımı Uzun Dönem Sağkalımı Artırıyor

Mul­tipl skle­roz­lu has­ta­lar­la bugü­ne dek yapı­lan en uzun süre­li teda­vi izle­mi çalış­ma­sı olan 21 yıl­lık uzun dönem izlenim
çalış­ma­sı­nın sonuç­la­rı, uzun süre inter­fe­ron kul­la­nı­mı­nın sağ­ka­lı­mı artır­dı­ğı­nı ve ila­cın güve­nir­li­li­ği­ni des­tek­le­di­ği­ni orta­ya koyuyor.(1) Daha önce, Neuro­logy Dergisi’nde yayın­la­nan 16 yıl­lık uzun dönem çalışmasının(2) gös­ter­di­ği güven­li­lik pro­fi­li yanın­da 21 yıl­lık çalış­ma MS’te sağ­ka­lım açı­sın­dan önem­li veri­ler sunuyor.

Geç­ti­ği­miz Mayıs ayın­da yapı­lan Ame­ri­kan Nöro­lo­ji Aka­de­mi­si­’n­de açık­la­nan çalış­ma ala­nın­da en uzun çalış­ma  olma­sı­nın yanı sıra çalış­ma­da veri­si top­la­na­bi­len has­ta­lar açı­sın­dan da en kap­sam­lı araş­tır­ma olma özel­li­ği­ni taşıyor.
nÇa­lış­ma­nın sonuç­la­rı ile ilgi­li bil­gi veren Kana­da Bri­tish Colum­bia Üni­ver­si­te­si Öğre­tim Üye­si ve Alman­ya Bam­berg MS Mer­ke­zi Baş­ka­nı Prof. Peter Rieck­mann 21 yıl­lık uzun dönem izlem çalış­ma­sı­nın sonuç­la­rı, etki­li görü­len inter­fe­ron beta teda­vi­si­ne devam eden has­ta­la­rın daha uzun süre yaşa­dı­ğı­nı orta­ya koy­du” dedi. Rieck­man, Bu önem­li izlem çalış­ma­sıy­la 1980’lerin sonun­da araş­tır­ma­ya katı­lan has­ta­la­rın %98,4’üne ula­şıl­dı. Teda­vi­si­ne 250 mik­rog­ram inter­fe­ron beta ile baş­la­nı­lan grup­ta, pla­se­boy­la kar­şı­laş­tı­rıl­dı­ğın­da MS’e bağ­lı neden­ler­le ölüm ris­ki­nin %46,8 ora­nın­da azal­dı­ğı gös­te­ril­di” diye konuş­tu. İst­anb­ul Üni­ver­si­te­si Cer­rah­pa­şa Tıp Fakül­te­si Nöro­lo­ji Ana­bi­lim Dalı Baş­ka­nı ve Tür­ki­ye MS Der­ne­ği Bilim­sel Danış­ma­nı Prof. Aksel Siva da Uzun dönem izlem çalış­ma­la­rı­nı ger­çek yaşam­dan kesit­ler içer­di­ği için çok önem­li bulu­yo­rum. 21 yıl­lık bu izle­min sonu­cu, inter­fe­ron beta teda­vi­siy­le başa­rı­lı oldu­ğu­muz has­ta­la­rın teda­vi­ye devam etme­le­ri için önem­li bir gerek­çe sunu­yor” dedi.

 

nÇalış­ma­ya İlişk­in Bilgi

21 Yıl­lık Uzun Dönem İzl­em Çalış­ma­sı, inter­fe­ron beta ile çok mer­kez­li,  pla­se­bo kont­rol­lü öncü çalış­ma­ya katı­lan atak­lı seyir­li MS has­ta­la­rı­nın sağ­ka­lım sonuç­la­rı­nı elde etme­yi hedef­li­yor­du. Öncü çalış­ma­ya katı­lan 372 has­ta­dan 366’sının (%98,4) yaşa­yıp yaşa­ma­dık­la­rı­nı, kay­be­dil­di­ler­se ölüm neden­le­ri araştırıldı.

MS, mer­ke­zi sinir sis­te­mi­nin kro­nik, sinir­le­rin mye­lin kılı­fı­nı zede­le­yen inf­lam­ma­tu­ar bir has­ta­lık. Hem yaşam boyu sey­ri, hem de özel­lik­le atak­lar açı­sın­dan kısa dönem­li sey­ri önem taşı­mak­ta­dır. İlaçl­ar­ın etkin­li­ği­ni ölç­me­yi amaç­la­yan araş­tır­ma­la­rın çoğu MR sonuç­la­rı, kli­nik atak­lar gibi kısa dönem sonuç­la­ra odak­lan­mak­ta­dır. Sağ­ka­lım tüm has­ta­lık­lar için merak edi­len nihai sonuç olmak­la bir­lik­te MS’in sağ­ka­lım üze­ri­ne etki­si az bili­nen bir konudur.

Bir­kaç bağım­sız çalış­ma stan­dart­laş­tı­rıl­mış ölüm ora­nın MS’li has­ta­lar­da MS’li olma­yan genel nüfus­la kar­şı­laş­tı­rıl­dı­ğın­da 25 kat faz­la oldu­ğu­nu gös­ter­miş­tir. (37) MS’in sağkalım
deza­van­ta­jı­nın çok bilin­me­me­si­nin yanı sıra, var­sa uzun dönem­de has­ta­lık sey­ri­ni değiş­ti­ren ilaç­la­rın etki­si de bugü­ne dek iyi bilin­me­mek­tey­di. 21 Yıl­lık Uzun Dönem Çalış­ma­sı bu alan­da­ki bil­gi eksik­li­ği için önem­li bir veri kay­na­ğı oldu. Nere­dey­se has­ta­la­rın tama­mı­na ula­şı­la­rak bu süre  için­de kay­be­di­len 81 has­ta­nın çoğu­nun baş­lan­gıç­ta aktif ilaç alma­yan pla­se­bo kolun­da oldu­ğu sap­tan­dı. 250 mik­rog­ram inter­fe­ron beta alan grup­ta ölüm ris­ki­nin ilk baş­ta pla­se­bo alan has­ta­lar­la kar­şı­laş­tı­rıl­dı­ğın­da %46,8 azal­dı­ğı gösterildi.
Kay­nak­lar:

1.DS Goodin, AT Reder, G Ebers et al, Mor­ta­lity Out­co­mes for Inter­fe­ron Beta-1b Ver­sus Pla­ce­bo 21 Years Fol­lo­wing Ran­do­mi­za­ti­on AAN 2011, P 07.163
2. Reder AT, Ebers GC, Tra­bo­ul­see A et al; Inves­ti­ga­tors of the 16-Year Long-Term Fol­low-Up Study. Neuro­logy 2010;74:18771885.
3. Gryt­ten Tor­kild­sen N, Lie SA, Aar­seth JH et al. Mult Scler 2008;14:11911198.
4. Riise T, Grøn­ning M, Aar­li JA et al. J Clin Epi­de­mi­ol 1988;41:10311036.

5. Wal­lin MT, Page WF, Kurtz­ke JF. Bra­in 2000;123(Pt 8):16771687.
6. Brøn­num-Han­sen H, Koch-Hen­rik­sen N, Ste­na­ger E. Bra­in 2004;127:844850.
7. Koch-Hen­rik­sen N, Brøn­num-Han­sen H, Ste­na­ger E. J Neurol Neuro­surg Psyc­hi­atry 1998;65:5659.

İlgili Haberler

Leave a Comment